Θέλω να γράψω γι' αυτό, έντονα.. να το πω.. να το δω καθαρά όσο μπορώ και εγώ. Να τελειώσει αυτό το θέατρο λύπησης, να σταματήσουμε να τα βλέπουμε όλα στην ομίχλη.
Γιατί τι είναι η ομίχλη; Ένα σύννεφο που βγήκε εκτός πορείας.. Ένα σύννεφο που έφυγε.. Και αυτό το ανεχόμαστε, μέχρι που δε βλέπουμε μέχρι που μας τυφλώνει εντελώς και ο μόνος τρόπος να δούμε καθαρά είναι να περάσουμε μέσα από αυτό, να το πατήσουμε ίσως και να πατήσουμε εκεί που δεν πατήσαμε ποτέ απλά για να δούμε τι υπάρχει.. να δοκιμάσουμε να ακουστούμε χωρίς να φωνάζουμε, χωρίς να αποδοκιμάζουμε.. Χωρίς να σταματήσουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, άνθρωποι που ναι μεν κάνουμε λάθη αλλά και άνθρωποι που ξέρουν πότε να τα παραδέχονται, να τα αποδέχονται.. άνθρωποι που έχουν ενοχές και που μπορούν να νιώσουν, άνθρωποι που ξέρουν πότε είναι η κατάλληλη στιγμή να σταματήσουν, ναι, άνθρωποι που ξέρουν πότε να σταματάνε.

Το θέμα είναι αν όντως πρέπει να σταματήσουμε, ή να βάλουμε τέλος ( γιατί έχουν μεγάλη διαφορά τα δυο )και αν όντως θέλουμε να βάλουμε τέλος τότε πως;

--
Ξεκάθαρα.
Μέρες πριν στο Σύνταγμα..
Λίγο πιο κάτω από το Plaza σε ένα παγκάκι.
Όμορφη η Αθήνα, όμορφη πολή και πολύ.
Όμορφη τόσο που χρειάζεσαι κάποιον να την μοιραστείς, το επιβάλλεις στον εαυτό σου.
Μέχρι που κάθετε δίπλα σου ένας άγνωστος, και αυτός με τα ακουστικά στα αυτιά και αυτός με το τσιγάρο στο χέρι. Να μη θέλει απαραίτητα κάτι. Τι να θελήσεις από ένα άγνωστο; (εκτός από το να τον γνωρίσεις φυσικά ) .
Εικόνες. Τα φωτάκια του Plaza να αναβοσβήνουν άτσαλα σε εσένα γιατί δεν μπορούν απλά να συγχρονιστούν με αυτό που ακούς και την εικόνα που συνήθισες να έχεις για αυτό που ακους. Και μετά να τους βλέπεις να περνάνε, πως περνάνε έτσι; όμορφα, να βιάζονται.. να ζουν στο χάος του μυαλού τους και να αγνοούν ότι κάποιος παρακολουθεί και να συνηδητοποιείς και εσύ ότι τελικά ταιριάζουν με τη μουσική σου γιατί το μυαλό σου ήταν αλλού και πλέον τους είδες ξεκάθαρα, τους άκουσες και αυτά που έλεγαν έμοιαζαν με τα ξεχασμένα τραγουδάκια που ακούς. Και μετά να καταλαβαίνεις ότι δεν έχει σημμασία να ξέρεις αυτόν με τον οποίο μοιράζεσαι κάτι, γιατί μοιραζόσουν το χάος σου με έναν άγνωστο. Τον άφησες να δει πως βλέπεις, να δει το βλέμα σου, πως κοιτάς και πως χάνεσε με το βλέμα σου στους γύρω ανθρώπους, άφησες να δει το χάος σου.